Complex » Verhalen van bezoekers

Verhalen uit de oude doos...

Agnes van Gemst, betrokken vanaf het begin

“Ik zwem nog elke vrijdagochtend”

Met een hele groep zitten ze rond de tafel koffie te drinken en te praten. Agnes van Gemst is een van hen. “Ik zwem nog elke vrijdagochtend”, vertelt ze.

“Al vanaf het eerste uur ben ik betrokken bij zwembad De Schaeck. Ik zat in het bestuur van de Bond voor Plattelandsvrouwen toen ik gevraagd werd bestuurslid te worden van het op te richten zwembad, net als mevrouw Bannink. Met het hele oprichtingsbestuur bekeken we bestaande zwembaden in de wijde omgeving. Vervolgens moest er een locatie gekozen worden. Aanvankelijk dachten we aan een plek bij de Wilpsedijk, maar uiteindelijk werd gekozen voor de locatie aan het Schakerpad. Daarna kon de bouw beginnen.

Ik herinner me vooral de opening nog, op 1 juni 1968. Ada Kok was hiervoor gevraagd. Na een rit door Twello kwam ze met de andere zwemsters aan bij het zwembad. De eerste activiteit na de officiële opening was een wedstrijdje in het diepe bad. Daarna hebben we als bestuur een waterpolowedstrijd gespeeld tegen een andere ploeg. Gelukkig was dat in het ondiepe, waar ik kon staan, want ik kon helemaal niet zwemmen.

 Als bestuur sprongen we regelmatig bij in die eerste jaren, bijvoorbeeld wanneer er medewerkers ziek waren en niet vervangen konden worden. Dan stond je achter de kassa of in de kiosk, waar drinken, ijs en snoep werden verkocht. Die kiosk deed goede zaken op zonnige dagen! Eigenlijk hebben er altijd vrijwilligers bij het zwembad gewerkt en dat is nog steeds zo.

 Niet alleen de bevolking maar ook de scholen wilden graag een zwembad. Een paar scholen hadden een klein bad achter de school, voor het schoolzwemmen, maar toen het zwembad er eenmaal was, hoefden die niet meer gebruikt te worden. Uit Twello, maar ook uit de andere dorpen, kwamen de kinderen naar De Schaeck om te leren zwemmen. Twellose kinderen op de fiets, de anderen met busjes.

Badmeester Han Brink gaf ook les aan volwassenen, dus ben ik ook zwemles gaan volgen, samen met een aantal andere vrouwen. Dat ging nog niet zoals je dat nu ziet, maar hup, niet zeuren, het water in. Het waren andere tijden dan nu, maar ik heb wel zwemmen geleerd en ik dat doe nog steeds met plezier. Al alle jaren kom ik hier elke week zwemmen. Van de vaste groep waar ik jaren mee gezwommen heb, zijn alleen mijn man en ik nog over. Gelukkig zijn er nog meer ouderen, dus we gaan niet alleen. Eerst gaan we zwemmen en daarna wisselen we het laatste nieuws uit bij een kop koffie. Het gaat niet alleen om de beweging, maar ook om de sociale contacten.”